Dwi ddim yn mynd i aduniadau bellach. Profiad chwithig iawn, a ddaeth i fy rhan fwy nag unwaith mewn cyfarfodydd o’r fath, yw cyfarch rhywun rydych yn ei gofio’n berffaith ac yntau heb eich cofio chi o gwbl. Mae’n peri inni feddwl mai adnabyddiaeth ryfedd iawn yw adnabyddiaeth dyddiau coleg, lle mae pobl wedi eu taflu at ei gilydd dros gyfnod o flynyddoedd am eu bod wedi digwydd cyrraedd yr un man yn eu hanes personol, ac wedyn yn ymwahanu ac yn mynd allan i’r byd a’u llwybrau efallai heb groesi byth eto.   Ar y llaw arall, mae sawl cyfeillgarwch o ddyddiau ysgol a choleg yn para, a’r gorau yn rhai y gellir ailafael ynddyn nhw’n syth wedi cyfnod hir o dawelwch, fel pe bai dim bwlch wedi bod o gwbl. Y gwir yw ein bod yn ymwneud â’n gilydd ar sawl lefel, ac mae cyfleustra a chyd-ddigwyddiad amgylchiadau yn aml yn chwarae rhan bwysig mewn adnabyddiaeth. Pan ddywedwn ein bod yn nabod rhywun, gall hynny olygu unrhyw beth o fod yn gyfeillion mynwesol i fod wedi cwrdd â’r person unwaith.  Yn y Testament Newydd ceir golwg wahanol ar y syniad o adnabod. Yn Efengyl Ioan (pennod 10) cawn Iesu’n sôn am alw ei braidd fel bugail sy’n nabod y defaid i gyd wrth eu henwau. Mae ei ddilynwyr yn dod at ei gilydd yn rhinwedd galwad y Bugail Da. Efallai nad oes gyda nhw ddim llawer o ddim byd arall yn gyffredin yn ôl mesur arferol adnabyddiaeth, ond fe ddôn nhw at ei gilydd mewn ymateb i eiriau’r Efengyl. Dyna ogoniant yr eglwys erioed. Nid pobl sydd yn debyg i’w gilydd o ran cefndir, hanes, addysg, profiad neu safle cymdeithasol sy’n gwneud eglwys. Nid pobl sydd i gyd yn credu’r un fath sy’n gwneud eglwys. Pobl sydd yn eu gwahanol ffyrdd yn ymateb i her Efengyl Iesu Grist – yr her i garu’r rhai anodd eu caru, yr her i wasanaethu eraill er mor anodd ac anghyfleus y gall hynny fod, yr her i ganlyn Iesu a derbyn disgyblaeth cariad yn nod bywyd. Dyna sy’n gwneud eglwys.